Ytong sculpting

Zon schijnt buiten, temperaturen beginnen weer op te lopen… en wij zitten binnen. Maar deze activiteit wil je niet missen! Na een korte uitleg over de gevaren van werken met scherpe materialen, mochten ze beginnen aan een prachtig ongelijk stuk gasbetonblok.

Ik heb voor jullie lezers een geluidsopname gemaakt.

Stel je even voor: Zeven kinderen verdeeld over twee tafels met hamers, beitels, vijlen, raspen, potloden, spijkers en blokken gasbeton. Een dosis spierkracht en motivatie om die blokken een kopje kleiner te maken. Sommige met tong buiten boord, bij andere heb ik wel twintig verschillende gezichtsuitdrukkingen per minuut gezien. Hahaha, iedereen in volle concentratie. En dan roept er iemand “AAUW!!!”. Jaaah? Mag ik weer iets doen?

“Pleister?!”

Nee, helaas. Deze keer was het vals alarm. En iedereen gaat weer door met zijn/haar project. Weer “AAAH”… “Pleister?!”… Nee, weer vals alarm. Dit keer gewoon een frustratie-kreet. Je raad het al. Dit werd natuurlijk een ‘dingetje’. Elke keer als er iemand een kreet gaf, keken ze mijn kant op. “Waarom kijken jullie naar mij?” Iedereen dacht dat ik heel graag wil pleisters plakken. (Ssst, dat is ook zo, maar ik wens niemand iets vervelends toe.)

Uiteindelijk was er niemand gewond naar huis, wat wel wonderbaarlijk is, gezien de agressie die sommige botvierde op die prachtige blokken. De kunstwerken zijn nog niet af, dus een vervolg is wenselijk. En de lol die ze hebben gehad vandaag, zullen ze nog wel even onthouden.

Tot ziens!